Τετράποδα με ημερομηνία λήξης

Πόσο αξίζει η ζωή του πιο πιστού φίλου του ανθρώπου; Προφανώς όχι πολύ, αν αναλογιστούμε πως οι εγκαταλείψεις σκύλων αυξάνονται δραματικά, αντί να μειώνονται. Θα περίμενε κάποιος πως το φιλοζωικό αίσθημα θα είχε καλλιεργηθεί στις μέρες μας σε περισσότερους ανθρώπους, αλλά μάλλον δεν… Το ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι το εξής απλό: Πόσο Άνθρωπος είναι κάποιος που εγκαταλείπει το ζώο του επειδή γέρασε, επειδή αρρώστησε, επειδή θέλει να πάει διακοπές και δεν έχει που να το αφήσει, επειδή το βαρέθηκε, επειδή, επειδή, επειδή…; Η απάντηση είναι ίδια όπως στην προηγούμενη ερώτηση: Προφανώς όχι πολύ!

Στις εγκαταλείψεις έρχονται να προστεθούν και οι ανεξέλεγκτες γέννες, αφού τα καημένα αυτά πλάσματα συγκεντρώνονται σχηματίζοντας αγέλες και φυσικά ζευγαρώνουν μεταξύ τους. Αυτό έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα να έρχονται στη ζωή κουταβάκια με πολύ συγκεκριμένη μοίρα: Τα περισσότερα θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα από ασιτία, από ασθένειες, από διερχόμενα οχήματα ή από φόλες – λες και η εγκατάλειψη δεν ήταν ήδη αρκετά επώδυνη εμπειρία. Όσα επιβιώσουν και καταφέρουν να ενηλικιωθούν, απλώς θα συνεχίσουν τον φαύλο κύκλο των ανεξέλεγκτων γεννήσεων.

Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως θεωρούμε τη στείρωση λάθος – πιστεύουμε πως δεν έχουμε δικαίωμα να επεμβαίνουμε στο σώμα ενός έμβιου όντος, είναι ανήθικο – αλλά δυστυχώς δεν ζούμε σε μια ιδανική κοινωνία, όπου οι «σκυλογονείς» είναι ευσυνείδητοι και τα τετράποδα ασφαλή [*]. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου, για να προστατέψουμε γενιές τετράποδων από μια προδιαγεγραμμένη και άθλια μοίρα, αναγκαζόμαστε να τα «ακρωτηριάζουμε». Λυπηρό…

Τα τελευταία χρόνια, προσπαθούμε να φροντίζουμε αυτές τις αδέσποτες ψυχές που περιφέρονται στη Φυλή, πηγαίνοντας τους όποτε καταφέρνουμε, λίγο φαγητό και νερό. Μόλις πριν από λίγες μέρες, αποφασίσαμε να κάνουμε μια πιο οργανωμένη προσπάθεια και να το εντάξουμε στις πάγιες δράσεις μας. Ξεκινήσαμε καταγράφοντας τα έξοδα, χαρτογραφώντας τις τοποθεσίες συχνής εγκατάλειψης ή συσπείρωσης των ζώων, καταμετρώντας τα, συλλέγοντας φωτογραφικό υλικό, μα το όλο ζήτημα πήρε πραγματικά άλλες διαστάσεις! Έκπληκτοι συνειδητοποιήσαμε πως, από τα 6-7 αδέσποτα που είχαμε ξεκινήσει να φροντίζουμε, φτάσαμε σε σημείο να μετράμε κοντά στα 40, κι αυτό μόνο στη διαδρομή από την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλειστών, ως τις Πηγές Φυλής! Γεγονός που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, ποιά ακριβώς είναι η δημοτική μέριμνα επί του θέματος;; Μήπως ο δήμος έχει επαναπαυτεί στους φιλόζωους που αγωνιούν γι’ αυτές τις ζωές και ασχολείται μόνο με ό,τι «πουλάει»; (Εντάξει, την φτιάξατε την πλατεία, τροποποιήσατε το συντριβάνι, βάλατε και 2 μπασκέτες, μήπως να φροντίσετε και τα αδέσποτα τώρα;;) Ή μήπως περιμένει να αποβιώσουν όλα ώστε να λυθεί το «πρόβλημα» από μόνο του;

Φίλοι και φίλες, θα συνοψίσουμε αυτό το στενάχωρο (για εμάς τουλάχιστον) άρθρο, λέγοντας το αυτονόητο: Μην εγκαταλείπετε τα ζωάκια σας. Δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εσάς. Αν δεν είστε έτοιμοι για ένα ακόμα μέλος στην οικογένεια σας, μην το υιοθετήσετε. Δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι δώρο που χάλασε και το πετάς, δεν είναι μιας χρήσης, είναι ένα ζωντανό πλάσμα το οποίο έχει ανάγκη από τροφή, νερό, στέγη, ιατρική φροντίδα. Και εν συνεχεία, σας παροτρύνουμε να βοηθήσετε τα αδέσποτα με όποιο τρόπο θεωρείτε θεμιτό! Δώστε τους ένα πιάτο φαΐ, γεμίστε τους ένα μπολ με νερό. Ενισχύστε οικονομικά την φιλοζωική ομάδα «Τετράποδη Αγάπη» ή όποιον άλλο φορέα πιστεύετε πως παράγει έργο. Γίνετε εθελοντές κατ’ οποιονδήποτε τρόπο μπορείτε και θέλετε. Ξεκινήστε μια δική σας φιλοζωική προσπάθεια. «Ενοχλείστε» τον δήμο, ώστε να αναλάβει τις ευθύνες του. Γίνετε η φωνή τους. Αν μπορείτε, υιοθετήστε. Προστατεύστε τα! Τέλος, μοιραστείτε αυτό το άρθρο, ώστε να ενημερωθούν κι άλλοι. Τα αδέσποτα, είναι υπόθεση όλων μας και κάθε εγκατάλειψη, κάθε θάνατος, πρέπει να βαραίνει τη συνείδηση μας, μέχρι κάθε τετράποδη ψυχούλα να έχει το σπίτι και τη φροντίδα που της αξίζει!


[*] Συμπληρωματική επεξήγηση (Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε): Δεν τασσόμαστε κατά των στειρώσεων. Αντιλαμβανόμαστε πως είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν οι ανεξέλεγκτες γεννήσεις κι ο διαιωνισμός του προβλήματος. Αλλά δεν χαιρόμαστε κιόλας με αυτές – τις θεωρούμε αναγκαίο κακό. Η θέση μας είναι συγκεκριμένη: Δεν έχουμε κανένα απολύτως δικαίωμα να «παίζουμε τον θεό» επεμβαίνοντας πάνω σε άλλα έμβια όντα, επεμβαίνει από μόνη της η φύση όπου χρειαστεί κι επιλέγουμε να την εμπιστευόμαστε. Στην κατάσταση που φτάσαμε όμως, κυρίως εξαιτίας των ασυνείδητων ιδιοκτητών και των τόσο συχνών εγκαταλείψεων, είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε, ώστε να μην υποφέρουν περισσότερα αθώα πλάσματα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, χωρίς την προαναφερθείσα συνιστώσα, η στείρωση θα ήταν καθολικά μη αποδεκτή, αφού παραβαίνει τη γραμμή της ηθικής και καταπατά τα δικαιώματα του ζώου.

Advertisements